usiąść z tobą na chmurze
patrzeć w dół na przeszłość
na ustający deszcz
beztroskimi jak dziecka rękami
rwać puch i rzucać nim
przykryć śniegiem
mijający czas
na ubitym ze śmietany obłoku
polecieć w przyszłości dal
która jest blisko
tuż tuż
ze strzępiącej się cukrowej waty
która jak senna mgła
osiada w bieszczadach
zsiąść na słonecznej połoninie
jak młodzi przez nią biec
