W rzeczywistości wirtualnej

interakcja nie nastąpi
jestem tylko zmyślony
jestem jedynie wirtualną imaginacją twoich wyobrażeń
nie pisz
szkoda czasu
jestem znudzony

Kij w mrowisko, czyli rolnik szuka żony

Ostatni post był męski, to ten będzie taki mniej. Napisałem go pod wpływem reality show „Rolnik szuka żony”. Jak ma ktoś odpaść w czytaniu to niech odpadnie już teraz, bo mam zamiar przedstawić – pozytywy.

Przyznam się, ku zdziwieniu czytelniczek i czytelników. Obejrzałem wszystkie odcinki. Teraz leci trzeci sezon. Jest to pierwsze reality jakie w życiu obejrzałem. Moje oglądanie tego programu wygląda przekomicznie, bo zazwyczaj wykonuję scenę z rejsu, która nastąpiła po słowach „pytania są tendencyjne”, albo chowam się ze wstydu za różnymi przedmiotami. Nie umiem sobie odpowiedzieć na pytanie co ludzi tam pcha. Miało być jednak o pozytywach.

Ten sezon jest inny od pozostałych. Bohaterowie są bardziej ludzcy, a przede wszystkim są interesującymi ludźmi. Telewizja publiczna powinna mieć misję. Może nie w tego typu programach się jej spodziewam, ale w tym cyklu coś się zmieniło. Nie ma tu bezpłciowych jednostek, a są ludzie z pasjami, idące obraną ścieżką życia lub osoby, które zachowały kręgosłup mimo ciężkich doświadczeń. Przynajmniej tak pomyślałem oglądając wizytówkę sezonu (pilota). Skupię się więc głównie na moich przemyśleniach z tego czasu, późniejsze odcinki w niektórych przypadkach wywróciły moje odczucia. Mamy w tej serii też normalność, normalność taką, że aż momentami brzydką. Żebym mógł przedstawić swoje odczucia, muszę jednak zapoznać Was z bohaterami, którzy wystartowali do tego programu.

Pierwszy rolnik to Łukasz, młody, początkujący motocyklista. Podróżnik udający chwilami twardziela, a w gruncie rzeczy wrażliwy chłopak. Zwiedzanie jest jego pasją. Okazuje się więc, że ludzie biorący udział w takich programach mogą reprezentować sobą coś więcej niż być tylko zwykłymi zjadaczami chleba.

Zbigniew, to bardzo wrażliwy wdowiec. Ma zamiłowanie do łowiectwa i pszczelarstwa. Dzieci wyraźnie wskazywały na to, że brakuje mu kogoś. To one zgłosiły ojca do programu. W pierwszym odcinku wydał mi się bardzo nieśmiały, ale kto by nie był jakby się władował na jego miejsce. Niestety oglądając kolejne odcinki zaczął pokazywać się, albo tak go przedstawiono, jako niezaspokojony ogier. Mam nadzieję, że to wynika tylko z jego nieśmiałości. Może się mylę, w każdym razie szkoda, że z odcinka na odcinek zapominamy o tym poczciwym chłopie, a widzimy desperata szukającego ruchadełka. Wcale mi to nie współgra z tym co zobaczyłem i usłyszałem na początku. Dobra, wracamy do pozytywów.

Pojawia się kolejna postać, uwielbia konie, pielęgnuje zwierzęta domowe. Jest nią Monika, która zajmuje się jeszcze agroturystyką i prowadzi spa dla zwierząt. Czy jest z kosmosu? Nie, to normalna kobieta, która lubi też wypady do pubów, kina, czy wspinanie się po skałkach. Wie czego chce od życia. Zazwyczaj nie przepadam za ludźmi, którzy sprawiają wrażenie, że bardziej kochają zwierzęta niż rasę, którą reprezentują. Spotkałem w swoim życiu takich, co zachwycali się swoimi milusińskimi kotkami i pieskami, a z drugiej strony sączyli jadem i ochoczo wbijali bliskim nóż w plecy. Jest to oczywiście spore uproszczenie. Mam przecież wspaniałych znajomych, którzy robią wiele dla zwierzaków, lubię ich za to oraz za kontakt jaki z nimi mam. Rozpisałem się w tym momencie nie bez powodu. Postawy Moniki w upływających odcinkach, spowodowały że stała się moją faworytką. Kibicuję tej wegetariance, mam nadzieję, że dobrze wybierze. Na to się zanosi.

Adam nie chciał zostać w Stanach. Wolał powrót na Podlasie. Praca na maszynach to jego hobby. Jest przekonujący jak o tym mówi. Podkreśla jednak, że ważny jest dla niego wygląd kobiety. Może z tego powodu, a może dlatego, że niepotrzebnie opowiadał dlaczego jest sam – zawiódł się kiedyś bardzo na kobiecie – nie zakwalifikował się do programu. Mógł być kolorytem wśród tej gromady rolników, ale zaczynam myśleć, że jednak uczestnicy sezonu zostali wybrani według jakiegoś klucza.

Jedziemy do kolejnego rolnika. Marek to najbardziej wzruszająca postać programu. Z jednej strony przerażający bałaganiarz. Nie dba o siebie. Jak wielkim niechlujem jest, tak jeszcze większym wrażliwcem. Poczułem się jakbym oglądał wzruszający reportaż, a nie show przyciągające przed ekrany domowe gospodynie. Na prawdę warto poznać jego historię. Mieszka z dziećmi, bo jego była żona ch... wie co sobą reprezentuje. Rozwiódł się z nią po dwudziestu latach małżeństwa. To on zdecydował o rozstaniu. Prostymi słowami, wzruszająco opowiadał o jego gorzkich aspektach. Bardzo skromny. Płakał gdy mówił o dzieciach. To one zdecydowały, że nie będą mieszkały z matką, a zostaną z nim. Marek hoduje przeróżne zwierzęta, czule o nich opowiada.

Kolejna osoba aż mnie przeraziła. Można mieć pasję, żyć po swojemu, ale żeby aż tak? Szymon to zagorzały katolik. Wydał mi się śmieszny i fanatyczny. Krzewi wiarę wśród swojego dobytku, oporządzając hodowlę w swoim mundurku, do którego zalicza się koszulka z Jezusem. Może ubrał się tak dla TV, albo najzwyczajniej to stary t-shirt, służący za strój roboczy. Tak pomyślałem, ale za często w nim występował, to musi być mundur. Przeczytałem Biblię dwa razy, wziąłem się za nią po raz trzeci i nie rozumiem tak różnego jej pojmowania. Skąd tacy ludzie się biorą, jeszcze raz podkreślę, przeraził mnie. Mimo to uważam, że jest on kolejnym, pozytywnym przejawem tego programu. Mamy tu człowieka, który żyje po swojemu, wie, już dawno określi, jak ma wyglądać jego droga życiowa. Szymon ma bardzo dużo do powiedzenia. Chociaż się z nim nie zgadzam i gra mi swoją wiarą na nerwach, to go podziwiam. Czyż nie o to w życiu chodzi żeby poszukiwać dobrej ścieżki? Chłopak nie poszedł na łatwiznę. Wybrał trudną drogę na jakimś odludziu. Nie jest za to plastikowy. Nie szuka basenów w obcych krajach, a chodzi boso po mokradłach. Czy nie wolimy oglądać reportaży i dokumentów o ciekawych ludziach, nie zachwycają nas bardziej od mdłych historyjek o nijakich bytach? Ozzy Osbourne wpuścił kiedyś kamerę do swojego domu. Palant, tylko tyle mogę powiedzieć po obejrzeniu kilku urywków. „Kto nie dotknął ziemi ni razu, Ten nigdy nie może być w niebie”. Może nie użyłem najszczęśliwszych porównań, co by nie pisać, mamy tu ciekawą postać, nietuzinkową. Żony Hollywoodu mogą mu pozazdrościć. Katolik zasłużył na kolejne akapity.

Szymon hoduje zwierzęta, głaszcze je, pieści. Mają z nim dobrze zanim pójdą na rzeź. Nie boi się o tym mówić. To o wiele lepsze niż typowa ferma. Konikiem Szymona jest ornitologia. Żeby go jak najlepiej przedstawić posłużę się tym co zapamiętałem z jego słów. Mniej więcej tak to brzmiało: wsie pustoszeją, bo wszystko musi się opłacać. Nie chcę być milionerem, a chcę żyć.

Chłopak zaznaczał, że szuka katoliczki. Na spotkanie kwalifikacyjne (oj, jak brzydko to nazwałem) zaprosił jednak baptystkę. Ciekawą osobę zresztą. Nie przeszła dalej, za to Szymon, z odcinka na odcinek, mimo różnic między nami i tego jak bardzo nie zgadzam się z mnóstwem jego słów i postaw, został, obok Moniki, moim ulubieńcem programu. Warto posłuchać ludzi, z którymi się nie zgadzamy, szczególnie takich. Lepiej pięknie się różnić, niż nieść podziały i nienawiść, jak to robią politycy, również w imię krzyża, a za nimi masy, niestety i mnóstwo moich znajomych z czasów kiedy rządził rock’n’roll i ideały braterstwa, szacunku oraz poszukiwania dobra i mądrości.

Krzysztofa do programu zgłosił syn, który mówi o nim anioł na ziemi. Po 12 latach małżeństwa żona Krzysztofa wyjechała za granicę, on został z dziećmi. Mówił, że wygląd kobiety nie ma żadnego znaczenia. Syn zaś zachęcał panie twierdzeniem, że kobieta miałaby z ojcem bardzo dobrze. Niestety, nie przeszedł do dalszego etapu.

Kolejny mężczyzna to wygadany Damian. Znowu nie jakiś tam chłopaszek, który nie dostrzega i nie analizuje otaczającego go świata. Porównuje rosnące rośliny do ludzi. Opowiada też prostą ale romantyczną historię o połówkach dusz. Ładnie mówi o potrzebie rozmów, ale mało w tym jest spraw duchowych. Jego oczekiwania wobec kobiet dotyczą wieku, wzrostu i wyglądu. Więcej go nie zobaczymy, przynajmniej w tym cyklu.

Najmłodszym rolnikiem startującym do udziału w programie jest dwudziestopięcioletni Paweł. Zakochany we wsi. Prowadzi stare gospodarstwo, ale widać, że o nie dba. Nic go nie ruszy ze wsi. Tu go rozumiem, chociaż mnie niestety coś z niej ruszyło. Kiedy Paweł opowiadał o swoich oczekiwaniach mówił o bardzo prostych sprawach. Może nikt nie zrozumiał jego intencji i dlatego musieliśmy się z nim pożegnać, a przecież życie składa się z drobnostek. Wspólnym rozciąganiem prześcieradła, wieszaniem prania i podawaniem garów z suszarki budujemy coś wielkiego, coś co może być nierozerwalne, niezniszczalne. Taka jest jednak formuła programu. Ktoś musi odpaść.

To już wszyscy. Teraz, zdziwionym co niektórym, a przede wszystkim wielu moim znajomym, mogę uzasadnić dlaczego dostrzegłem pozytywne cechy opisywanego programu. Uważam, że media, a przede wszystkim te publiczne powinny stać na straży wartości. Z tego powodu nigdy nie słuchałem RMF czy Zetki. Ich wartościowy przekaz ogranicza się jedynie do krytykowania poczynań władzy. Oferta muzyczna natomiast powoduje chaos w mojej głowie. Kawałki dobrane od czapy, żadnej spójności. Dzięki takim rozgłośniom można też nie zauważyć, że się postarzało o dwadzieścia a może trzydzieści lat. W kółko to samo. Można dojść do końca i umrzeć wysłuchawszy za żywota tylko kilku piosenek. Wychowałem się na Trójce i Jedynce, zahaczyłem o Czwórkę. Audycje muzyczne, w których prezentuje się całkiem odmienne klimaty, komentarzem słownym łączą je w spójną całość. Mistrzem jest Wojciech Mann. Niestety rozgłośnie publiczne też się psują. Nadal można jednak w nich znaleźć wiele ciekawych programów, reportaży. Nie mogę znieść nieładu, mam wrażenie, że w wielu stacjach koncepcją jest brak koncepcji. Dlatego, jadąc nocą samochodem wolę już Radio Maryja.

Może rolnik szukający żony w ostatniej odsłonie, to jakiś element „dobrej zmiany”. Może to niewiele, ale jest pozytywnym przejawem krzewienia wśród konsumentów wyższych wartości. Niesie jakiś promyk nadziei, kiedy wszystko umiera. Można też powiedzieć, że skoro czas teraźniejszy taszczy tyle syfu, to należy potępić wszystko co się z nim wiąże, bo na przykład dzieła Lenina czyta się świetnie, ale co z tego? Idąc w skrajny przykład, nikt nie chwali wprost osiągnięć dla medycyny lekarzy z obozów koncentracyjnych. My jednak nie mamy II wojny światowej. Chcę szukać tego co dobre i to chwalić. To paradoks, ale odkąd upadł socjalizm obserwuję schyłek telewizji. Teraz sięgnęła dna. Cieszę się więc z reality show.

Pokolenie kalek

               Długo zbierałem się z tym tekstem, bo takich rozważań jak moje jest z pewnością wiele, a wiec po co pisać coś co już zostało napisane? Ktoś już to zrobił i to nawet dobrze. Nie licząc wierszy i opowiadań, staram się pisać teksty z pozytywnym przesłaniem. Dość jest oburzenia w sieci, mowy pogardy, nienawiści i wszechoobecnego dołowania. Moje oburzenie zmusza mnie jednak do dołożenia swoich pińciu groszy. A pięć do pięciu i jeszcze pięciu to więcej niż dziesięciu.

               Pokolenie życiowych kalek, pokolenie kalek bezpłciowych idoli. Pokolenie roszczeń. Co się stało z moimi rodakami w zaledwie ćwierć wieku? Przychodzą do mnie czasami myśli, że jednostki wybitne, przedsiębiorcze, mające coś do powiedzenia, inteligentne, wyjechały za granicę i tam żyją ku chwale innej ojczyzny. Tu chciałbym gorąco pozdrowić kumpli i przyjaciół rozsianych po całym świecie ze szczególnym uwzględnieniem wysp, Szwajcarii i Hiszpanii. W kraju zostali nieudacznicy, życiowe kaleki. Kolejne rządy mogą się cieszyć swoją nieprzerywaną w kadencji władzą tylko dlatego, że nie ma kto wyjść na ulicę, dokonać rewolty. Rewolucji nie wywołają starcy, chociaż Ci akurat nie mają nic do stracenia. Nie przeprowadzi jej Owsiak, przefarbowańcy pod nowym szyldem, ani pod sztandarem KOD’u, nie pomoże czarny protest. Na czele często stoją ci sami ludzie – ludzkie kameleony. Jeśli można już mówić o jakimś pokoleniu sukcesu, to oni się do niego zaliczają. Pozostawię otwarte pytanie – komu służą wrzucane przez nas na fb demotywatory? Kwiat młodzieży lat dziewięćdziesiątych wyjechał. Rewolucjoniści uciekli, zostawili nas nie nauczywszy nowego pokolenia czym jest bunt. Ten z kolei został zmiękczony przez Przystanki Woodstock, darmową sztukę, pop artystów prezentowanych w dziale kultura. Ideologią stały się naszywki na sporniach, loga na bluzach. Bunt ograniczył się do wejścia na klatkę schodową bloku, ewentualnie młodzież z hiphopowymi tekstami wylega jeszcze na przyległy parking i trawnik.

               Jak jesteśmy różni, jak to ćwierć wieku nas zmieniło, bardzo dobrze zobrazują podane przeze mnie przykłady. W czasach punk rocka, malowanych hasłach na papiakach, robiłem sobie różne koszulki (teraz t-shirts). Wśród mniej ambitnych tekstów typu „o kuwa jesem wariat”, kiedyś przyszedł mi jeden bardzo szowinistyczny – wychowałem się na wsi, nie jestem miejskim kaleką! Już wtedy widziałem, że zaczyna się dziać coś nie tak. Umiem się posługiwać siekierą, piłą, młotkiem, nożem zrobię więcej niż nie jeden zestawem narzędzi, mam zmysł techniczny, który wyniosłem z zabawy, ciężkiej pracy lub zwykłej obserwacji. Mógłbym tak wymieniać. Spójrzmy na to coś, co zostało. Faceci wzywający elektryków do zmiany żyrandola, dzwoniący po hydraulika, kiedy trzeba naprawić kran. Oczywiście, każdy może powiedzieć, że na to zarabia, że go stać, nie musi się tym parać. Trudno mi dyskutować z takimi argumentami. Choćbym tu użył bardzo logicznych słów tłumaczących dlaczego tak, a nie inaczej, to nic to nie da. Wasze kobiety przecież wolą wygolone pachy, drogie wody po goleniu i ciuchy z markową metką. To znaki rozpoznawcze wyścigu o status społeczny w każdej grupie, nawet w małym ekosystemie najczęściej spotykanych znajomych.

               Strach pozwolić wejść dziecku sąsiadów na podwórze, lepiej nie zgadzać się na odwiedziny naszego syna przez kolegów. Nie daj Bóg jak się coś stanie, a murowane, że sąsiad z sąsiadką wytoczą nam sprawę z powództwa cywilnego. Na pewno czegoś nie dopilnujemy, zawinimy. Wiadro w zagrodzie okaże się niebezpiecznym przedmiotem, które przez naszą nieroztropność doprowadzi do tragedii. To może przytrafić się każdemu. Na pewno nie wpuszczajcie obcych dzieci do kuchni. Znowu posłużę się przykładami z mojego dzieciństwa. Nie mieliśmy nawet po 10 lat jak ginęliśmy na całe dni, byliśmy w tym czasie w lesie, w sąsiedniej wsi, robiliśmy domy na drzewie albo w stogach słomy. Bawiliśmy się ogniem i robiliśmy wiele niewyobrażalnych dziś rzeczy. Nie to jednak chciałem przeciwstawić opisanej groźbie procesu. Jeszcze nie tak dawno, parę lat wstecz, dzieci na wsiach jeździły całymi dniami na kombajnach zbożowych. Były to maszyny bez kabin i właściwie, każda pociecha mogła spaść np. prosto w heder i zostać zmłócona. Pamiętam doskonale jak to się odbywało. Uradowany malec, bądź cała gromadka, w trakcie pracy maszyny wdrapywała się po stromych schodach i pytała się mojego dziadka, czy może pojeździć. Dziadek mówił tak, ale dobrze się trzymaj. Nie przypominam sobie żeby ktoś spadł, ale przysięgam Wam, że jakby któreś spadło i jakimś cudem przeżyło, to dostałoby od swojego ojca taki wpierdol, że nie mogłoby się ruszać przez parę tygodni. Wpierdol za to, że się źle trzymało! Dodatkową karą, jeszcze gorszą, byłby zakaz jazdy na kombajnie. Uczy odpowiedzialności? Myślenia? A Ty wykonuj tę czynność za swoje dziecko, a za niepowodzenia obwiń na przykład szkołę.

Pokolenie słabeuszy. Na topie są teraz kolorowe koszulki patriotyczne. Nie będę prowadził badań dot. świadomości historycznej nosicieli. Dla mnie kolego od NSZ równie dobrze możesz ubrać się na chwałę Gwardii i Armii Ludowej. Trochę szacunku dla historii, ludzi i Naszej Ojczyzny. Nie każdy powinien nosić te koszulki i nie w każdej sytuacji. Niech zakłada sobie je trzeźwy chłop jak dąb, który mam nadzieję wie dlaczego je wybrał. Spaceruję wieczorami po ulicy. Spotykam różnych ludzi. Drogi kolego, chuderloku, skrzeczący pijany patrioto, mam kat. D i 40 lat ale jakbym Cię malachnął to byś się kurwa nie pozbierał. Skoro tak kochasz ten kraj, to na Boga, zdejmij tę koszulkę, wytrzeźwiej, umyj twarz i ubierz się z powrotem. Najlepiej to jeszcze zjedz coś w między czasie, może przypakuj, nie wiem co jeszcze? Urośnij... Zrób to żebyś był zdatny jak ojczyzna będzie w potrzebie. Zastanów się komu tak na prawdę zależy żebyś nosił tę koszulkę i nad tym czy przypadkiem ojczyzna już nie jest w potrzebie. To Ty tworzysz jej przyszłość. Kiedy młode lata już się wyszumią to Ty będziesz elitą tego kraju. Ty jesteś jego przyszłością, Polski nadzieją.