V

czarny płaszcz dusza od środka rozrywa

miast światła gorycz szczelinami tryska
nielicznym prawda jest znana

z ciemnej bramy pnącza po ziemi się wiją

pod osłonę ciała raniąc się wżynają

wiotka łodyga okrycie na strzępy rozrywa

z dziur zacienione liście wystają

jeszcze jest nadzieja że zamienią się w winogrona

trysną piersi winem najlepszym
póki co zimny wiatr po nagim ciele hula

łopoce postrzępionymi dziurami

zebrało się czarne ptactwo na zachmurzonym niebie
słychać krzyk

a płaszcz fragmentami na ziemię spada

roztrzaskuje się niczym kawałki starożytnego posągu

przy głuchym upadku w zwolnionym tempie w pył się obraca

mówię Ci wstań

unieś głowę

poczuj zapach

znowu w zwolnionym tempie pył z upadku

w kubek pachnącej kawy się składa

dalej słychać krzyk

kto go usłyszy

przyjdzie wielki krawiec

mityczny stwórca płaszcza

kłując ciało krwią opływające

schronienie duszy zaceruje

zegarmistrz zegar przestawi

niczym ducha

krzyk ukochanego wywołuje

uklęknie

spije łzy po licu płynące

drżącą twarz do góry unieś

spójrz przed siebie

by z bólem minionym ale znów oddychać ....